پاسخ

تصور مي‌‌كنند كه ادب در محضر بزرگان مانند رسول خدا يك نوع پرستش آنهاست. تو گويي آنان بين ادب و احترام و پرستش حدّ و مرزي قائل نيستند. قرآن مجيد به مسلمانان دستور مي‌‌دهد كه او را به‌سان ديگران صدا نزنيد و صداي خود را از صداي او بلندتر نسازيد. چنان‌که مي‌‌فرمايد:

(يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَرْفَعُوا أَصْواتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ وَلا تَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ كَجَهْرِ بَعْضِكُمْ لِبَعْضٍ أَنْ تَحْبَطَ أَعْمالُكُمْ وَأَنْتُمْ لا تَشْعُرُونَ) (حجرات: 2)

اي كساني كه ايمان آورده‌ايد، صداي خود را فراتر از صداي پيامبر نبريد و در برابر او بلند سخن مگوييد ـ داد و فرياد نكنيد ـ آن‌گونه كه بعضي از شما در برابر بعضي مي‌‌كنند، مبادا اعمال شما نابود گردد، درحالي‌که نمي‌دانيد.

همگي مي‌‌دانيم ادب برترين سرمايه‌هاست و در سوره نور مي‌‌فرمايد:

(نور: 63)

فراخواندن پيامبر را ميان خود مانند فراخواندن برخي از شما برخي ديگر را مسازيد.

هنگامي كه پيامبر ( صلّي الله عليه وآله وسلّم ) را صدا مي‌‌زنيد، با ادب و احترامي كه شايسته اوست، صدا كنيد، نه همچون صدا زدن يكديگر، به خاطر شرافتي كه محضر پيامبر دارد.

در روايت هست كه ‹إنّ بُيوتَ الأنبياءِ وَأولادِ الأنبياءِ لا يَدْخُلُها الجُنبُ› ^{( 1 )}؛ ‹شخص جنب نبايد وارد خانه پيامبران و فرزندانشان

بشود›.

بنابراين، هرگونه خضوع و خشوع در برابر امامان نشانه ادب و احساس عظمت آنهاست، وگرنه كسي آنها را نه خالق مي‌‌داند و نه روزي رسان و نه مدير و مدبر جهان و نه بخشاينده گناهان، بلكه انسان‌‌هاي والايي كه بايد در حضور آنان، با ادب ايستاد. همين‌طور كه فرزندان در برابر پدران، و فرهيختگان در برابر دانشمندان چنين مي‌‌كنند و اسلام نيز ادب را در برابر استادان و بزرگسالان و والدين تأييد و تأكيد كرده است.

همان‌طور كه بردگان در برابر مالكان خود، مؤدب مي‌‌ايستند، شيعيان نيز نسبت به امامان، داراي چنين حالتي هستند، آنها را به منزله سروران خود مي‌‌دانند كه بايد در برابر آنان با ادب رفتار كنند.

جاي تأسف است كه آداب اسلامي، زير سؤال مي‌‌رود و در حقيقت سنّت، بدعت مي‌‌شود و بدعت، سنت.⁽²⁾