عزاداري به دو صورت، انجام مي‌‌گيرد:

1. انسان هنگامي كه عزيزي را از دست مي‌‌دهد، در درونش نوعي دگرگوني رواني پديد مي‌‌آيد كه آثار جسماني آن با اشك و اندوه ظاهري نمايان مي‌‌شود و اين يك امر طبيعي است. آن‌گاه كه پيامبر گرامي ( صلّي الله عليه وآله وسلّم ) ، ابراهيم را از دست داد، اشك‌‌هاي او بر صورت مباركش سرازير شد و گريه را سرداد، حتي هنگامي كه برخي از افراد نادان به پيامبر اعتراض كردند، و گفتند: شما ما را از گريه بر مردگان نهي مي‌‌كرديد، اكنون چگونه در سوگ فرزند خود، اشك مي‌‌ريزيد؟ پيامبر ( صلّي الله عليه وآله وسلّم ) در پاسخ او فرمود: من هرگز نگفته‌ام كه در مرگ عزيزان خود گريه نكنيد، زيرا اين احساس‌ها نشانه دلسوزي و مهرباني و ترحم است و شخصي كه در دلش رحم نباشد، مورد رحمت الهي نيز قرار نمي‌گيرد.⁽¹⁾

2. همان‌طوري كه در پاسخ به شبهه پيشين گفته شد عزاداري براي حسين بن علي ( عليه السلام ) به صورت راهپيمايي و سوگواري بر آن بزرگوار با اشعاري كه در آنها پيام شهادت حسين به عالميان بيان مي‌‌شود، در حقيقت، دعوت مردم به ظلم‌ستيزي و مبارزه با ستمگران و حكام خودفروخته مي‌‌باشد، و اين در حقيقت، مظهر يك نوع امر به معروف جمعي است كه كاخ‌‌هاي عنكبوتي ظالمان را به لرزه درمي آورد.

از اينها گذشته، بازگويي مصائب اهل بيت، آن هم در نخستين قرن تاريخ اسلام كه آن را خيرالقرون مي‌‌خوانند، روشن مي‌‌سازد كه پس از رحلت پيامبر ( صلّي الله عليه وآله وسلّم ) چه ستم‌هايي بر خاندان او رفته است. پرده‌برداري از رفتار و جان آن روز و گروهي كه بر آنان لباس قداست پوشانده شده، براي ناآگاهان سنگين است، ازاين‌رو با اين راهپيمايي‌ها و شعارها مخالفند. در حقيقت شعارهاي روز عاشورا دعوت انسان‌‌هاي آزاده است تا انتقام مظلومان را در ليبي و يمن و مصر و تونس و بحرين از ستمگران بستانند. اين عزاداري‌ها در حقيقت، احياي مكتب مستضعفان به پاخاسته بر ضد مستكبران است و نبايد اين مكتب، فراموش شود. نام حسين و شهادت او، همه و همه سبب مي‌‌شود كه خون گرم در عروق جوانان به پاخاسته، حركت كند و بر حكومت ظلم و ستم پايان بخشد. ⁽²⁾