می‌دانیم که نام‌های سه خلیفه، نام‌های مخصوص این سه نبود، بلکه قبل و بعد از اسلام، چنین نام‌هایی در میان عرب شایع و رایج بود. پس این نامگذاری، هرگز دلیل بر علاقه به مقام خلافت و اداره کنندگان آن نیست. شما می‌توانید با مراجعه به کتاب‌های رجالی؛ مانند الاستیعاب نوشته ابن عبد البر و اسد الغابه نوشته ابن اثیر،صحابه‌ای را که نام ابو بکر، عمر یا عثمان داشتند، ملاحظه فرمایید.

ما، در این جا، تنها به یک کتاب به نام «اسدالغابه فی معرفة الصحابه» بسنده می‌کنیم و از کسانی نام می‌بریم که نام آنان «عمر» بود.

1. عمر الأسلمی 2. عمر الجمحی 3. عمربن الحکم 4. عمربن سالم الخزاعی 5. عمر بن سراقه 6. عمر بن سعد الأنماری 7. عمر بن سعد السلمی 8. عمر بن سفیان 9. عمر بن ابی سلمه، 10. عمر بن عامر السلمی، 11. عمر بن عبید اللَّه 12. عمر بن عکرمه 13. عمر بن عمرو اللیثی 14. عمربن عمیر 15. عمربن عوف 16. عمر بن غزیة 17. عمر بن لاحق 18. عمر بن مالک بن عقبه 19. عمربن مالک الأنصاری 20.

عمربن معاویة الغاضری 21. عمربن یزید 22. عمر بن الیمانی.

اینها کسانی هستند که ابن اثیر آورده و اگر تابعان راهم، که نامشان

عمر بوده، بر آن‌ها بیفزایید، تصدیق خواهید کرد که این نام و نام‌های دیگر خلفا، از اسامی معروف میان عرب جاهلی و اسلام بوده و هرگز از شنیدن این نام، تنها آن سه نفر به ذهن تداعی نمی‌کرد.

افزون بر این، وجه دیگری نیز در این نام‌گذاری بوده که در پاسخِ پرسش ششم خواهد آمد.

بنابراین، تنها با نام‌گذاری نمی‌توان همه ستم‌هایی را که در تاریخ بر اهل بیت علیهم السلام روا شده، انکار کرد.

گذشته از این، اگر وضعیت خفقان، وحشت و فشار بر شیعیانِ آن روزگار را در نظر آوریم، خواهیم دید ائمه معصوم از اهل بیت برای نجات شیعیان ناگزیر دست به اقداماتی می‌زدند که در نظر شرع جایز بود؛ از جمله:

نام خلفا را بر فرزندانشان می‌نهادند. با بزرگانصحابه، به وسیله ازدواج، پیوند خویشاوندی برقرار می‌کردند تا از این فشارها بکاهند و دستگاه ظلم بنی امیه و بنی عباس نتوانند به این بهانه که آنان با خلفای سه‌گانه معارض‌اند، از سادگی مردم سوء استفاده کرده، عرصه را بر آنان و شیعیانشان سخت بگیرند و دست به قتل و غارت بزنند. «¹»