این مطلب تهمتی بیش نیست. حضرت مهدی علیه السلام نه با تمام یهودیان از درصلح وارد می‌شود و نه همه اعراب و قریش را می‌کشد. آن حضرت حکومتی جهانی تشکیل می‌دهد که بر پایه عدل و قسط استوار است و اسلام واقعی که جد بزرگوارش آورده و با مرور زمان وصله‌ها به آن چسبیده و اختلاف‌ها چهره آن را پوشانده، به وسیله او حیاتی دوباره می‌یابد.

در این هنگام گروهی از پاک‌سرشتان یهود ونصاری به وی می‌گروند و گروهی از عرب‌ها و به ظاهر مسلمانان، با او به مخالفت بر می‌خیزند. آنگاه با گروه نخست از درصلح در می‌آید و با گروه دوم جهاد می‌کند.

ظهور او همانند ظهور پیامبر خداصلی الله علیه و آله است که برخی بستگانش با او مخالفت کردند و برخی از یهود و نصاری به وی گرویدند.

مسأله، مسأله‌ای کلی نیست، نه در طرف اهل کتاب و نه در طرف عرب و قریش. اگر کسی مجموع روایات وارد شده را مطالعه کند، قضاوت خواهد کرد که جریان، یک جریان طبیعی است؛ چه بسا خواصی

که منافعشان به خطر می‌افتد، با او از در مخالفت وارد می‌شوند و دور افتادگان که به هر دلیلی توفیق الهی شامل حال آنان می‌شود، به او می‌گروند.

ابوسفیان و ابوجهل و ابولهب و حکم بن عاص از بستگان پیامبر با او جنگیدند ولیصهیب رومی و بلال حبشی و سلمان فارسی از مخلصان آن حضرت شدند.