ثانیاً: در میان پانزده هزارصحابی که نام و خصوصیات آنان آمده، گروه زیادی از آن‌ها در مصائب و رنج‌هایی که به اهل بیت رسیده، نقشی نداشته‌اند و گروهی پیشگامان تشیع بودند و علی علیه السلام را از آغاز به عنوان خلافت و امامت شناختند و بر این فکر پایدار بودند. چگونه می‌توان به افرادی که هیچ جرم و خطایی ندارند، دشنام داد؟ فقط آنان که نسبت به حقوق اهل بیت علیهم السلام تجاوز کرده و مقام و منزلت ایشان را رعایت نکردند، مورد انتقاد هستند و اعمال آن‌ها با موازین اسلام سنجیده می‌شود و این کاری است که خود خداوند در قرآن انجام داده است. ولید بن عقبه را فاسق می‌خواند «²» و گروهی را که پیامبر را در خطبه نماز جمعه تنها گذاشتند و به سوی تجارت و لهو رفتند، نکوهش می‌کند. «³» متأسفانه برخی از سلفی‌ها لباسی از قداست بر آنان پوشانده‌اند که گویا انتقاد از آن‌ها به معنای خروج از دین است! این قداستی که اکنون خلفا وصحابه در جامعه سلفی‌ها به خود گرفته‌اند، در دوران خلافتشان نداشتند، بلکه به مرور زمان، آن هم به عنوان مقابله با اهل بیت علیهم السلام این قداست را برای آن‌ها ایجاد کردند.

اگرصحیح بخاری را ورق بزنید و در تفسیر سوره نور، حدیث 4720 را بررسی کنید، خواهید دید که دوصحابی بزرگ؛ به نام‌های «سعدبن معاذ» و «سعد بن عباده»، در مسجد، در محضر پیامبر با همدیگر درگیر شدند. سعدبن عباده به سعدبن معاذ گفت: به خدا سوگند دروغ می‌گویی! اسید بن حضیر، به سعد بن عباده گفت: به خدا سوگند تو از دروغ‌گویان و منافقان هستی که از منافقان دفاع می‌کنی! حتی درگیری عمار یاسر با خالدبن ولید در محضر پیامبر معروف و مشهور است. «⁴» پیامبر هرگز نفرمود: چون شما یاران مرا دروغگو و منافق خواندید، از اسلام خارج شدید!

پیامبرصلی الله علیه و آله بخشی از همین یاران را به عنوان «فئه باغیه» (گروه سرکش) معرفی می‌کند. هنگامی‌که پیامبر عمار بن یاسر را دید گرد و خاک بر چهره‌اش نشسته، گفت: خوشا به حال عمار! گروه سرکش او را می‌کشند.

عمار آنان را به بهشت دعوت می‌کند و آنان او را به دوزخ فرا می‌خوانند. «⁵» افزون بر آن، بر اساس مذهب اشعری، تکفیر و لعن مایه خروج از مذهب نیست. «⁶» «⁷»