مسأله حضرت مهدی- عجّل اللَّه تعالی فرجه الشریف- و این‌که در برهه‌ای از زمان، فردی از خاندان پیامبرصلی الله علیه و آله، از نسل حسین علیه السلام ظهور خواهد نمود و جهان را پر از عدل و داد خواهد کرد، از مسلّمات عقاید اسلامی است. خوشبختانه محدثان اهل سنت کتاب‌های ارزنده‌ای درباره حضرت مهدی به نگارش درآورده‌اند و در این سال‌های واپسین، در عربستان سعودی کتابی با نام «بین یدی الساعه» منتشر شده و حق مطلب را ادا کرده است.

از نظر شیعه و نیز از نظر بیش از چهل تن علمای بزرگ اهل سنت، مهدی فرزند امام عسکری علیه السلام دیده به جهان گشوده و مدتی در دامان آن حضرت پرورش یافته و پس از رحلت حضرت، در غیبت به سر برده است.

خصوصیات زندگی آن حضرت، که جنبه اعتقادی ندارد، چندان مهم نیست؛ و نام مادرش نرجس باشد یا ریحانه و یا سوسن، در این اعتقاد تزلزلی ایجاد نمی‌کند و همچنین بقیه پرسش‌ها که مطرح شده است.

آنچه قطعی است این‌که حضرت در همین جهان زندگی می‌کند.

جایگاه خاصی ندارد و اگر هم باشد، زندگی او در آنجا پیوسته نیست و اگر در برخی از ادعیه آمده است: کاش می‌دانستم کجا هستی؟ در کدام زمینی یا در کدام ... آیا در رضوی هستی یا در ذی‌طوی یا غیر آن؟ همه این‌ها نوعی اظهار علاقه به آن حضرت است، نه این‌که حضرتش در این نقاط به سر ببرد.

شگفت اینجاست که گرد آورنده پرسش‌ها، دعای ندبه را تحریف کرده، چیزهایی هم بر آن افزوده است؛ مانند پس از جمله «أَ بِرَضْوَی أَوْ غَیْرِهَا أَمْ ذِی طُوًی» چند نقطه گذارده و این جمله‌ها را آورده است: «أم فی الیمن بوادی شمروخ أم فی الجزیرة الخضراء ...!» باید بر این امانت در نقل آفرین گفت.

پس اصل عقیده، که مورد اتفاق تمام فرق و مذاهب و علمای شیعه است، مطلبی است و فروع و شاخه‌ها که جنبه اعتقادی ندارد، مطلب دیگر. باید موضوع نخست را از موضوع دوم جدا ساخت.

عین این مطلب در معراج پیامبر وجود دارد. اصل معراج مسلّم است و بخشی از روایات آن متواتر، امّا قسمت‌های دیگر آن، که بهصورت اخبار آحاد نقل شده، ارتباطی به عقیده ندارند و نمی‌توان به خاطر مشکلات آن‌ها در اصل معراج تردید کرد. «¹»