حجیت اجماع، در حال ظهور امام معصوم ملاکی دارد و در زمان غیبت ملاکی دیگر.

زمانی‌که امام علیه السلام ظاهر و آشکار باشد، سخنی که از شخص او شنیده شود یا از او نقل کنند حجت است و دیگر نیازی به اجماع نیست.

اما اگر چیزی از او شنیده نشود و یا نقل نگردد، بلکه دو عادل نقل کنند که مثلًا همه علمای مدینه در عصر امامصادق علیه السلام بر این حکم اتفاق نظر داشتند و احدی را استثنا نکنند، در اینصورت اتفاق علما، کاشف از قول معصوم بوده و طریقی است بر شناسایی دیدگاه او. در اینصورت اجماع کاملًا مفید و وسیله‌ای است برای شناسایی قول معصوم.

در دوران غیبت حجیت اجماع ملاک دیگری داردکه در کتاب‌های اصول، آمده است.

پرسشگر تصور کرده است که امام علیه السلام در میان مجمعین مشخص است و می‌گوید با وجود چنین اجماعی نیاز به اجماع و اتفاق نیست؛ در حالی که جریان خلاف آن است. «¹»