شیعیان، امامان خود را معصوم می‌دانند، آیا کارها و رفتارهایی مانند موارد زیر منافات با عصمت ندارد:

1. حسن‌بن علی علیهما السلام در رفتن به جنگ قاتلان عثمان و انتقام خون او، با پدرش علی علیه السلام مخالف بود.

2. حسین بن علی مخالفصلح برادرش حسن با معاویه بود.

3. علی علیه السلام می‌گوید: از گفتن حق به من و ارائه مشورت عادلانه خودداری نکنید.

پاسخ

پرسشگر تنها برای مطلب سوم مدرک ارائه کرده و دو مطلب نخست را مانند بیشتر ادعاهایش بی مدرک آورده است.

هیچ جوان شیعی با این سخنان بی سر و ته، که هیچ مدرک تاریخی ندارد، هدایت! نمی‌شود.

- امّا درباره نادرستی مطلب نخست: کافی است به تاریخ طبری و غیره مراجعه شود. علی علیه السلام وقتی آگاه شد که ابوموسی اشعری در اعزام نیرو از کوفه به بصره کوتاهی می‌کند و مردم را به قعود به جای قیام فرا می‌خواند، فرزندش حسن را همراه عماربن یاسر به کوفه فرستاد و حسن علیه السلام در اجتماع مردم خطابه پرشوری ایراد کرد و مردم را به کمک

امام زمان خود، دعوت نمود «¹» و مشروح این قسمت در همه تواریخ هست. واقعاً جای تأسف است که فردی، به این آشکاری، دروغی را به امام حسن علیه السلام نسبت دهد.

حسن بن علی علیهما السلام همراه پدر، درصفّین مشغول نبرد و جنگ بود وقتی امام از مشارکت وی آگاه شد، فرمود: این جوان را از جنگ دور نگه‌دارید، مبادا نسل پیامبر خدا با کشته شدن وی قطع شود. «²»- درباره مطلب دوم، جز این‌که بگویم کذب و دروغ است، چیزی نمی‌توان گفت. چون امام حسین علیه السلام در دوران امامت برادرش، اطاعت کامل داشت و پیرو امام زمان خود بود. تا زمانی که حسن‌بن علی علیهما السلام زنده بود، کوچکترین اعتراضی بهصلح نکرد؛ زیرا وظیفه‌ای جز پیروی از راه و روش امام خود نداشت. حتی پس از درگذشت حسن‌بن علی در سال 50 قمری تا فوت معاویه در سال 60 هجری، حرکتی بر خلافصلح انجام نداد.

درست زمانی که معاویه پیمان شکنی کرد و بر خلاف تعهدش، فرزند خود یزید را خلیفه مسلمانان معرفی کرد، امام مخالفت خود را با معاویه آغاز و از بیعت با یزید، به عنوان جانشین معاویه خودداری نمود و نامه تندی به معاویه نوشت که در تاریخ منعکس است و در آن جرایم ده‌گانه معاویه را، که دل‌ها را تکان می‌دهد، منعکس ساخت. «³» - درباره سخن امیرمؤمنان علیه السلام که می‌گوید: «از گفتن حق و ارائه مشورت دریغ نورزید»، یادآور می‌شویم که مشورت خواهی هرگز گواه بر عدم عصمت نیست. به این دلیل که خداوند پیامبر را مأمور می‌کند که با مردم مشورت کند و می‌فرماید: ... وَ شاوِرْهُمْ فِی اْلأَمْرِ .... «⁴» از این گذشته، این گونه مشورت‌ها، نوعی احترام گذاشتن و شخصیت دادن به کسانی است که پیامبر را در اهدافش یاری می‌کردند و به تعبیر دیگر، درسی برای ماست که در کارهای خود مشورت کنیم. نه این‌که پیامبر و علی، نیازی به مشورت داشتند. «⁵»