پیامبر در مدّت رسالت 23 ساله خود، بر اثر گرفتاری‌ها و خفقانِ 13 ساله مکّه و نبردهای فراوان در اقامت ده ساله‌اش در مدینه، از بیان جزئیات احکام باز ماند. قسمتی را بیان کرد و قسمت دیگر را بر عترت که هم سنگ قرآنند، واگذاشت.

دین اسلام، دین جاودانه است و شرایط زمان و مکان، مسائل جدیدی پدید می‌آورد که در زمان پیامبر خدا مطرح نبود. پاسخ درست به این سؤال چیست؟ شیعه می‌گوید: چه مانعی دارد که خدا برای رساندن احکام شریعت، گروهی را در مکتب غیبی پرورش دهد تا همگان بازگو کنندگان چیزی باشند که بر پیامبر نازل شده و تفصیل آن به عترت موکول گردیده است.

دور نرویم، پس از پیامبرصلی الله علیه و آله، تابعان و بعد فقها، هزاران فرع را مطرح کرده و آن را با یک رشته ادلّه قطعی و ظنّی بیان کردند، در حالی که این احکام از زبان پیامبر شنیده نشده، بلکه بر اثر یک رشته قیاس‌ها و ظنون و استحسان‌ها به دست آمده است. شما درباره این استنباط ها چه می‌گویید؟ آیا همه آن‌ها را پیامبر گفته است؟ به‌طور مسلّم نه، امّا آن فقیهان به گمان خود توانسته‌اند آنچه که بر پیامبر نازل شده را از قرآن و سنت و موازین فقهی استخراج کنند. حال اگر این کار را عترت با آموزش‌های غیبی انجام دهند و در اختیار بگذارند، همگی جزئی است از آنچه که به پیامبر نازل شده است.

اگر واقعاً مقابله به مثل در اینجاصحیح باشد، این سؤال به‌خودِ شما متوجه است. شما دربرابر سنت پیامبر، سنت‌های دیگری را مطرح کردید و در ابواب فقه، سنتی به نام سنت ابوبکر و سنتی به نام عمر درست کردید، آیا این‌ها همان گفته‌های پیامبر است؟ پس چرا نام شیخین را بر آن سنّت‌ها نهادید؟ و اگر غیر از آن است، چرا از آن پیروی می‌کنید؟ «¹»