[102]. «عَنْ صَالِحٍ مَوْلَی بَنِي الْعَذْرَاءِ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عبد‌الله الصَّادِقَ علیه السلام يَقُولُ لَيْسَ بَيْنَ قِيَامِ قَائِمِ آلِ مُحَمَّدٍ وَ بَيْنَ قَتْلِ النَّفْسِ الزَّكِيَّةِ إِلَّا خَمْسَ عَشْرَةَ لَيْلَةً». بحارالأنوار، ج 52، ص 204. این روایت را شیخ صدوق و طوسی نقل کرده اند.
[103]. «عَنْ عَلِيِّ بْنِ زَيْدٍ قَالَ قُلْتُ لِسَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ إِنَّكَ أَخْبَرْتَنِي أَنَّ عَلِيَّ بْنَ الْحُسَيْنِ النَّفْسُ الزَّكِيَّةُ وَ أَنَّكَ لَا تَعْرِفُ لَهُ نَظِيراً قَالَ كَذَلِكَ وَ مَا هُوَ مَجْهُولٌ مَا أَقُولُ فِيهِ وَ اللَّهِ مَا رُئِيَ مِثْلُهُ..». (بحارالأنوار، ج‌46، ص‍150) .
«كُنْيَتُهُ (علیه السلام) أَبُو الْحَسَنِ الْأَوَّلُ وَ أَبُو الْحَسَنِ الْمَاضِي وَ أَبُو إِبْرَاهِيمَ وَ أَبُو عَلِيٍّ وَ يُعْرَفُ بِالْعَبْدِ الصَّالِحِ وَ النَّفْسِ الزَّكِيَّةِ وَ زَيْنِ الْمُجْتَهِدِينَ وَ الْوَفِيِّ وَ الصَّابِرِ وَ الْأَمِينِ وَ الزَّاهِرِ وَ سُمِّيَ بِذَلِكَ لِأَنَّهُ زَهَرَ بِأَخْلَاقِهِ الشَّرِيفَةِ وَ كَرَمِهِ الْمُضِي‏ءِ التَّامِّ وَ سُمِّيَ الْكَاظِمَ لِمَا كَظَمَهُ مِنَ الْغَيْظِ». (بحارالأنوار، ج 48، ص 12) .
[104]. عيسى بن عبد‌الله كه نواده على (ع) و راوى اين حديث است گويد: فرستاده عبد‌الله بن حسن (پدر محمد نفس زكيه) نزد پدرم آمد و پيام آورد نزد ما بيا كه براى كارى گرد آمده‏ايم و همين پيام را براى جعفر بن محمد (ع) برد.
اما راوى ديگرى گويد: عبد‌الله پدر محمد به حاضران گفت: جعفر را مخوانيد كه مى‏ترسم كار شما را به هم زند. عيسى گويد: پدرم مرا فرستاد تا پايان كار را ببينم. من نزد آن جمع رفتم. محمد را ديدم بر مصلايى بافته از برگ درخت‏خرما نماز مى‏خواند، به آنها گفتم: پدرم مرا فرستاده است تا بپرسم براى چه گرد آمده‏ايد؟ عبد‌الله گفت: گرد آمده‏ايم تا با مهدى، محمد بن عبد‌الله بيعت كنيم. در اين حال جعفر بن محمد (ع) هم رسيد و عبد‌الله او را نزد خود جاى داد و همان سخن را كه به من گفته بود بدو گفت. جعفر گفت: چنين مكنيد كه هنوز وقت اين كار (ظهور مهدى) نيست و به عبد‌الله گفت: اگر مى‏پندارى پسرت مهدى است، او مهدى نيست و اكنون هنگام ظهور مهدى نيست. و اگر براى خدا و امر به معروف و نهى از منكر قيام مى‏كنى، به خدا تو را كه شيخ ما هستى تنها نمى‏گذاريم، با پسرت بيعت می‌كنيم.
عبد‌الله خشمگين شد و گفت: به خدا سوگند خدا تو را از غيب آگاه نساخته، و آنچه مى‏گويى از روى حسدى است كه به پسرم دارى.
جعفر گفت: به خدا آنچه گفتم از حسد نيست؛ ولى اين، - و دست ‏بر دوش ابو العباس نهاد - و برادرانش و فرزندانش به خلافت خواهد رسید. سپس دست‏ بر دوش عبد‌الله بن حسن زد و گفت: آرى به خدا [خلافت] از آن تو و فرزندانت نيست و از آن آنهاست، و دو پسر تو كشته خواهند شد. پس برخاست و بر دست عبد العزيز پسر عمران تكيه كرد و گفت: آن را كه رداى زرد پوشيده ديدى (مقصودش ابو جعفر منصور بود)؟
گفتم: آرى!  گفت: به خدا او آنان را مى‏كشد. گفتم: محمد را؟ گفت: بلى! من به خود گفتم پروردگار چنين چيزى بدو نگفته، بلكه حسد او را واداشته است اين سخن را بگويد؛ ولى به خدا سوگند، نمردم تا ديدم منصور هر دو را كشت!
بلاذرى نوشته است: عبد‌الله، مردمى از خاندان خود را به بيعت ‏با پسرش مى‏خواند، و از جعفر بن محمد خواست تا او هم با محمد بيعت كند. جعفر نپذيرفت و گفت: بپرهيز و خود و خاندانت را هلاك مساز. حكومت را پسران عموى ما عباس به دست‏خواهند گرفت. اگر مى‏خواهى مردم را به خود بخوان كه فاضل‏تر از پسرت هستى. ابن حجر هيثمى اين روایت را نقل کرده و آن را از مكاشفات امام صادق (ع) دانسته است.  ر.ک: الصواعق المحرقه، ص 202، ارشاد، ج 2، ص 192- 191، مقاتل الطالبيين، ص 233 (به اختصار) و ص 257-254.  انساب الاشراف، ص 78، اثبات الوصيه، ص 156 با اندك اختلاف در الفاظ.
[105]. عمر بن حنظله گويد: شنيدم امام صادق (ع) مي‌فرمود: پيش از ظهور امام قائم (ع) پنج‏ علامت‏ است: 1- صيحه آسمانى 2- خروج سفيانى 3- خسف 4- قتل نفس زكيه 5- خروج يمانى. من گفتم قربانت اگر يكى از خاندان شما پيش از بروز اين علامت‌ها قيام كند آيا ما با او قيام كنيم و به شورش برخيزيم؟ فرمود: نه، و چون فردا شد اين آيه را خواندم: «إِن نَّشَأْ نُنزَِّلْ عَلَيهِْم مِّنَ السَّمَاءِ ءَايَةً فَظَلَّتْ أَعْنَاقُهُمْ لهََا خَاضِعِين» (4- الشعراء) «اگر بخواهيم يك آيه‏اى و نشانه‏اى از آسمان بر آن‏ها فرود آريم كه در برابر آن گردن به اطاعت نهند» و به آن حضرت گفتم: آيا اين علامت و نشانه همان صيحه است. فرمود اگر آن باشد گردن دشمنان خدا عزوجل در برابرش خاضع شود.  (الكافي، ج 8، ص310).
[106]. سيوطى، الحاوي للفتاوي، ج 2، ص 7؛ العرف الوردي في أخبار المهدي، ج 1، ص 116؛  الفتن، نعيم بن حماد، ج 1، ص 209.
[107]امام مهدي حقيقتي تابناک، مرتضی ترابي، ص 103.