آیت‌الله جعفر سبحانی در ادامه دروس تفسیر قرآن کریم ماه رمضان که در مدرسه حجتیه قم برگزار شد، اظهار داشت: یهود همواره خود را «شعب المختار» یعنی ملت برگزیده می‌دانستند و برای غیر بنی‌اسرائیل هیچ‌گونه مقامی قائل نبودند.
وی افزود: اگر این قوم چنین ادعایی دارند باید بتوانند از عهده امتحانی که قرآن برای آنها در نظر گرفته برآیند و قرآن کریم نیز در سوره جمعه به یهودیان فرموده است: «اگر گمان می‌کنید که تنها شما دوستان خداوند هستید پس آرزوی مرگ کنید تا به لقای محبوب خود برسید اما شما هرگز این آرزو را نخواهید کرد».
با اشاره به مضامین آیات این سوره گفت: یهودیان به این دلیل آرزوی مرگ نخواهند کرد که بدی‌ها و گناهان خود را می‌دانند و اگر فردی از این قوم ادعای آرزوی مرگ کرد باید این ادعا قلبی باشد نه فقط به زبان گفته شود.
وی با بیان اینکه ملت‌های منحرف آیات قرآن را به نفع خود تحریف می‌کنند، افزود: آرزوی یهودیان مانند آن شخصی است که عزرائیل را صدا کرد اما زمانی که او را دید به جای درخواست مرگ، از او کمک خواست زیرا از صمیم قلب آرزوی مرگ نداشت.
ایشان به ادعای یهودیان در مورد سرزمین فلسطین اشاره کرد و ابراز داشت: این قوم پس از 2 هزار سال ادعای مالکیت بر سرزمین‌های اشغالی را دارند در حالیکه مرور زمان موجب سلب مالکیت می‌شود و فلسطینی‌ها از نسل پیشینیان همین قوم هستند که اکنون مسلمان شده‌اند.
وی خاطرنشان کرد: یهودیان با تحریف آیات قرآن مدعی برخی خصلت‌ها برای خود هستند از جمله با استناد به تحریف خود از آیه 62 سوره بقره، خود را اهل بهشت معرفی می‌کنند و می‌گویند ما نیز به خدا ایمان داشته و عمل صالح انجام می‌دهیم.
معظم له گفت: مضمون این آیه چنین نیست و خداوند قصد دارد به این قوم اثبات کند که همه فرقه‌های بشری با هم برابر بوده و اگر به خدا ایمان بیاورند و تکالیف خود را انجام دهند و نیز عمل صالح داشته باشند روانه بهشت خواهند شد.
ایشان در ادامه به تحریف‌های دیگری که یهودیان از آیات قرآن داشته‌اند اشاره کرد و ابراز داشت: این قوم مضمون آیه 35 سوره «اعراف» را تفسیر به رأی کرده و خاتمیت پیامبر اسلام را زیر سوال می‌برند.
معظم له خاطرنشان کرد: مفسرانی که چنین برداشتی از این آیه دارند اشتباه بزرگی مرتکب می‌شوند زیرا به آیات قبل از آن توجه نمی‌کنند در حالی که این آیات مربوط به ابتدای پیدایش انسان در روی زمین است و قرآن تنها به حکایت کردن آن پرداخته اما آن را در زمان حضرت محمد(ص) انشاء نکرده است و منظور، پیامبران پیش از رسول اکرم(ص) هستند.
ایشان گفت: عمل انسان باید متضمن گفتار او بوده و قول و فعل هر کس باید متناسب با هم باشد و چنانچه اینگونه نباشد انسان همانند یهودیانی خواهد بود که گفتار و کردارشان با هم تفاوت داشت.